Everything I cannot see



To ten dzień. Ta noc. 26 grudnia. Godzina 3:07.
Zamykam oczy. Czuję ciepło, zapach, dotyk, oddech na szyi.
Jest zima. Przytul mnie mocno.

Sleepless

To pierwszy poranek od ponad pięciu miesięcy, kiedy obudziłam się we własnym łóżku. Smutno. Pusto.




Warm me up



Zastanawiam się dużo ostatnio nad tym, jak bardzo przewidywalne w nieprzewidywalności jest życie. Ciągłe zmiany, niespodzianki i gwałtowne zwroty akcji. Nigdy się nie spodziewasz tego co się stanie, ale patrząc na wydarzenia z boku, wydaje Ci się, że zakończenie było oczywiste. Jak w jakimś nędznym filmie. Że i tak wszystko do tego zmierzało, że właściwie nie powinno to Ciebie dotykać ani nie powinieneś się przejmować, bo przecież musiałeś wiedzieć, jak to się skończy.

Na razie  kończy się 2011. Może to głupie, infantylne dzielić lata na dobre i złe, ale potrzebuję stworzyć sobie samej jakieś ramy czasowe. Zaznaczyć od-do. Skasować ten okres. A że rok się zamyka, potrzebuję zamknąć okres potknięć, sinusoidy łez i śmiechu, szarpaniny wewnętrznej i niezdecydowania emocjonalnego. 

Patrząc wstecz zauważam pewną prawidłowość. Ten rok to były wzloty, ostre słowa, regularna cisza, tęsknota, powrót i tak w kółko. Prawidłowość w czasie i przestrzeni jest jeszcze jedna. Każdy grudzień jest okresem zmian, ważnych wydarzeń, skrajnie dobrych lub złych doświadczeń. Grudzień 2008 to początek czegoś zupełnie nowego, świeże uczucia. Grudzień 2009 to start w dorosłość, własne mieszkanie i sroga zima. Grudzień 2010 to zmiany, zawieszenie, czekanie i wyrok, o którym chciałabym zapomnieć. Grudzień 2011? To love&hate realtionship. 

Od początku miesiąca powtarzam wszystkim, że moje życie zatoczyło koło. Tak jakby nie było trzech ostatnich lat. Jakby w grudniu 2008 ktoś wcisnął pauzę, życie się zatrzymało, a teraz po prostu leci dalej. Pojawili się znów ludzie, których nie widziałam od trzech lat, byłam w miejscach, w których nie byłam przez ten czas, byłam sama i zadowolona z tego, że jest mi wszystko jedno. Emocje schowane do kieszeni.  Zmieniły się konfiguracje, zmieniło otoczenie, ale sam stan trwa nadal. Jestem starsza, bogatsza w doświadczenia, ale startuję z tego samego punktu. Bardzo to dziwne. Pozwoliłam życiu toczyć się dalej, popłynęłam z tym co przynosiły kolejne dni. Aż ostatni tydzień zbił mnie z tropu. Bo powtórzyła się jeszcze jedna sytuacja z 2008 roku, której to się nie spodziewałam. Ale nie poszło gładko, jak z resztą. Bo w tej jednej jedynej sytuacji okazało się, że grudzień 2011, to jednak nie grudzień 2008. Że jednak te trzy lata były, są i mają wpływ na teraźniejszość. Carta Blanca nie istnieje.

Istnieje przeszłość, więzi ,które mimo prób zerwania splatają się na nowo w ciągu kilku chwil. Bliskość, której nie da się oszukać i rany, które trzeba wylizać. Godziny rozmów, szczerych wyznań, potem samotne kołaczące się  myśli. Kolejna próba oszukania siebie, by jednak ulec temu co skrywane najgłębiej. Siedząc nad ranem na schodach w wielkim bloku z płyty oparta o barierkę pomyślałam, że nie ma już początków. Alkohol wyparował. Uczucia zostały nagie. Szczere potrzeby. Pragnienia. Trzeba zacząć od środka. Można zacząć od nowa, mając w głowie oczekiwania, mając chęci, ale potrzeb i pragnień nie da się cofnąć. Nie można cofnąć się do stanu, w którym się nigdy nie było. Trzeba mocno się chwycić, przezwyciężyć strach i zrobić krok na przód. Walczyć. Podnieść się i nie rozglądać dookoła. Postępować zgodnie z sercem. Uśpić rozum. Przeżywać życie i nie bronić się przed tym co czyni nas szczęśliwymi. Ono nie daje gwarancji na nic. Więc szkoda marnować jakąkolwiek chwilę na wahanie. Kalkulowanie, mierzenie i czekanie to tylko strata czasu, czynienie siebie i innych mizernym. Może poddawanie się chwili nie jest najbezpieczniejsze, można się poharatać, można znów spasc. Ale wiem, że działając emocjonalnie jest się najszczęśliwszym.  

2008 był dorastaniem i zaskoczył mnie zakończeniem. 
2009 był zmianą i najlepszym okresem w życiu. Nieustającą euforią.
2010 był trudny, przejściowy, zawieszony pomiędzy dobrym i złym.
2011 może się iść jebać. 
2012 niech rozgrzeje mnie .

Silence

Po co umyłam piersi
I każdy włos z osobna
Czesałam w wąskim lustrze
Puste są moje ręce
I łóżko
Cienki scyzoryk nocy
Rozciął obrączkę
Półksiężycem zawisła
Pod brzemienną w pąki jabłonią

Szamocę się szarpię
Krochmaloną koszulę
Wydyma wielki wiatr

Mój brzuch jest gładkim stawem
Piersi - rozpieniona woda
Ugłaskać je - ugłaskać - ugłaskać

Światło dnia pijane z niemocy
Znajdzie moje zaschłe usta
I niechętnie i obco
Mglisto je ucałuje - odejdzie 



                                     H. Poświatowska



I am


czy jestem czy mnie nie ma?
czy samo bycie definiuje człowieka?
czym jest byt i jaka jest jego istota?
czy naprawdę muszę być?
czy to, że jestem coś zmienia?

jestem jeszcze.
nie.
nie wiem.
nie.
nie.

Pustka, której nic nie wypełni.

Our endless numbered days

Sopot jest kolejną ucieczką od warszawskiej szarówki i wiadomości, które spłynęły na mnie w zeszłym tygodniu.  Bardzo potrzebowałam oddechu i samotnego spaceru po plaży. 


Jest chłodno. Rano padało, teraz zza chmur przebija się blade słońce. Mijam co jakiś czas pojedyncze osoby. Jest późny poranek, a gdy przechodzę przez wydmy i wchodzę na plażę, w słuchawkach jak na ironię rozbrzmiewa Lachowicz. Nie słyszałam tej piosenki od bardzo dawna. Nie umiem określić co czuję. Chce mi się śmiać i płakać jednocześnie. Wiatr smaga mi twarz. Policzki pieką. Siadam na pomoście i oddycham głęboko. Nie potrafię określić uczuć, tego co kłębi mi się w głowie. Patrzę w morze. Na horyzoncie majaczy jakiś statek. Piosenka się kończy, a ja wstaję, otrzepuję się z pisaku i idę wzdłuż brzegu w stronę cypla, za którym zaczyna się Gdynia. Jestem sama ze swoimi myślami. Chcę je przewietrzyć, rozwiać chmury, które wiszą nade mną. Ale nie czuję ulgi. Nie ma wytchnienia. Chciałam uciec od tego, co w Warszawie spycham na dalszy plan, od tego co ściąga mnie w dół. Miałam nadzieję, że stojąc na plaży w Sopocie uda mi się zaczarować rzeczywistość, nagiąć uczucia, odzyskać spokój. Zamiast tego zalewa mnie fala sprzecznych uczuć. Rozpinam buty, zdejmuję skarpetki, podwijam spodnie. Wchodzę do wody. Jest lodowata. Po chwili już nie czuję palców. Śmieję się rozchlapując wodę dookoła. Morze jest spokojne. Oczy mi łzawią. Nie wiem czy to od wiatru.

Siadam na piasku pod skarpą. Szukam odpowiedzi. Dotykam mocno miejsc, które bolą. Jestem zmęczona smutkiem i bezsensownością sytuacji, w których tkwię. Wyjmuję  telefon i robię zdjęcie plaży i spokojnego morza. Wysłałam do kilku osób z różną treścią. Chcę, by było to symboliczne wyciągnięcie ręki w ich stronę. Bo te osoby są ważne, a z różnych powodów stały się obce. Pragnienie zakończenia tych zimnych wojen okazuje się silniejsze od dumy, która zwykle mną kieruje.


Później dostanę odpowiedzi od trzech z czterech osób.  Zasmuci mnie to, poczuję ukłucie żalu. Kilka godzin później sprawdzę jeszcze raporty doręczenia. Przy imieniu tego, który mi nie odpisał zobaczę napis: "status dostarczenia: 13:45 - ta, której nie udało się wysłać". Zabrzmi to jak tytuł jakiegoś odcinka "Przyjaciół". Pomyślę, że tak miało być. Ta wiadomość miała nie dotrzeć. Przewrotność losu czy złośliwość rzeczy martwych? Cokolwiek to było -  adresat nie wie, że ją wysłałam. 


        








Wydaje mi się, że jestem malutka w ogromie tego wszystkiego, co mnie otacza. Wszystko co robię, zdaje się w takich chwilach bez znaczenia. Wszystko jednak ma znaczenie, nawet jeśli zdaje się nam, że na nic nie mamy wpływu.