Seriously?!

Delhi?!

Co ja sobie myslalam!

___________________________________________

Przepisane z notesu:

Moskwa, 13.03.2011

Czy to naprawdę się dzieje? 

Siedzęna twardym, obdartym krześle na lotnisku w Moskwie. Za oknem śnieg iszara, brudna płyta lotniska. Terminal jest czysty, lecz tylkopozornie. Warszawska Etiuda to przy tym luksus. Unoszący się dookołazapach przypomina ten z miejskich szaletów szorowanych wc-kaczką.

Jestemw Rosji. Właśnie wysiadłam z samolotu i po kontroli osobistejwpuszczono mnie na terminal międzynarodowy, gdzie mam oczekiwać nakolejny lot. Nadal nie wierzę, że za kilka godzin będę w Delhi.Absurdalne. Sama w Indiach!

Czekającna samolot w Warszawie, mimo strachu, czułam się, jakbym wygrała życie.Tu, siedząc w śmierdzącej, szarej hali odlotów, z szarzejącymzachmurzonym niebem za oknem, mam wrażenie, że nie do końca to wszystkoprzemyślałam. Warszawska radość przyduszona została moskiewskimzniechęceniem. Mam świadomość, że to minie. Jestem zmęczona, odurzonawydarzeniami ostatnich dni. Boli mnie brzuch ze zdenerwowania. Czujęucisk w okolicy żołądka, pewnie trochę z głodu, ale nie mogę nicprzełknąć. Nie cierpię takiego oczekiwania. Chciałabym już się z tymzmierzyć, mieć tę podróż (tak niewspółmiernie krótką do przemierzonychkilometrów) za sobą. Marzę, by położyć się i zasnąć. 

Próbyuśnięcia na twardych lotniskowych krzesłach nie idą mi najlepiej. Cochwilę ktoś siada obok. Dookoła płaczą dzieci. Wycieczki Japończykówszturmują lotniskowe bary. Wszędzie pełno Rosjan, Polaków i rozmaitychAzjatów. Powoli terminal się zaludnia. Każda minuta staje sięwiecznością. Akurat siedzę przy bramce 48, gdzie lada chwila rozpoczniesię odprawa pasażerów do Warszawy. Stąd mnogość Polaków. Milczę. Gdywyjeżdżam, jestem poza Polską - chciałabym zniknąć, wymazać narodowośćz paszportu. Zostać bezpaństwowcem. Udaję, że nie rozumiem językastojących koło mnie ludzi. Patrzę gdzieś w bok, ale słucham uważnie.Nieświadomi tego, że są rozumiani, ludzie często wygadują kompletnegłupoty. Staję się wtedy "obserwatorem idealnym" ("Bieguni" O.Tokarczuk)

Jestem dwie godziny lotu od Warszawy. Odprawa i lot doMoskwy minęły niepostrzeżenie. Teraz mam już dość czekania. Czuję sięzawieszona, jedną nogą jestem jeszcze w Warszawie, drugą już niemal wIndiach. Nigdzie nie przynależę, nie mam własnego miejsca. Żaden zpodróżnych na tym terminalu go nie ma - każdy albo skądś ucieka, albodokądś jedzie. Lotnisko jest tylko punktem na trasie. 

Dzisiejszy poranek zdaje mi się tylko wyblakłymwspomnieniem. Jakby od tego wdzierającego się przez ciężkie rolety dopokoju słońca, tego dotyku zanim otworzyłam powieki, dzieliły mnietygodnie, jeśli nie miesiące. Ledwo czuję jeszcze, już prawie niepamiętam, że kilka godzin wcześniej objęto mnie na pożegnanie, danokopniaka na szczęście. Teraz siedzę na tym krześle i za kilka minutwsiądę do samolotu. Mam wrażenie, jakbym opuściła swoje ciało ipatrzyła na tę obcą mi dziewczynę z boku.

Ma wysoko upięty koński ogon. Siedzi wyprostowana, ztorbą między nogami. Ma na sobie kanarkowo żółty polar i luźne beżowespodnie. Nogą lekko wystukuje jakiś rytm. Głowa kiwa się delikatnie -słucha teraz muzyki płynącej z białych słuchawek.  Przegląda jakiśmagazyn leżący na kolanach. Zdaje mi się zupełnie obca.

To nie mogę byćja. Ja bym się nie odważyła. Ta kanarkowa dziewczyna tylko mnieprzypomina? Gdzie ja się w ogóle podziałam? Czy zgubiłam się po drodze?Zgubiłam zaplanowaną, poukładaną Monikę? Czy może tamtej Moniki już niema? A może wykluła się z niej ta niespełna rozumu istota, która rzuciłastudia, pracę, mieszkanie, by uciec we dwoje na drugi koniec świata? Agdy nie wyszło, kupiła bilet i wsiadła sama do samolotu zpostanowieniem nieoglądania się za siebie przez pięć tygodni włóczeniasię po Indiach? Taka jestem?

Wgłowie mam milion pytań. Boję się, z drugiej strony wprost nie mogę siędoczekać. Mam na coś ochotę, ale nie potrafię określić na co. Ściskamnie gdzieś pod żebrami. Może z głodu, może ze stresu, może zpodekscytowania? Siedzę na pokładzie Boeinga 767.  Jest 19.00 czasumoskiewskiego i za dziesięć minut samolot wystartuje.  W Delhi jest21.30. Dystans, który mnie od niego dzieli to 2713 mil, czyli 4367 km.Sześć godzin i znajdę się na Indira Ghandi International Airport.

Dewiza Aeroflotu? "The World Smiles To You". Uśmiechamsię. Wątpliwości minęły. Zapinam kanarkowo-żółtą bluzę pod szyję.Startujemy.




Kiss my elbow

pokornie cię kocham
widzisz
nawet łokieć swój kocham
bo raz był twoją własnością

widocznie tak można

z najprawdziwszym mieniem
rozstać się
i nie patrząc wstecz odejść

widocznie można

pośród chłodnej ziemi
zostać


Nigdy nie byłam fanką poezji. Nigdy jej nie doceniałam. Przez lata wolałam prozę, którą później porzuciłam dla literatury non-fiction. Jednak Halina Poświatowska od dawna zajmuje szczególne miejsce w moim sercu. Jest mi wyjątkowo bliska. Jej myśli i słowa są jak moje własne. Jakbym czytając jej wiersze czytała własną duszę. Tak jak w wypadku wiersza powyżej ( pokornie cię kocham). Szczera do bólu. Prawdziwa. Rozdarta. Kochająca. Sensualna i zmysłowa.

___________________________________________________________________________

Lubię połączenia poetycko-muzyczne. Lubię Kalambury Pustek za zaskakujące aranżacje pięknych wierszy. Jednak dopiero niedawno odkryłam, że jedna z piosenek Pogodno była inspirowana wierszem Poświatowskiej.

Oto piosenka:




Oto wiersz: 

szukam cię w miękkim futrze kota
w kroplach deszczu
w sztachetach
opieram się o dobry płot
i zasnuta słońcem
— mucha w sieci pajęczej —
czekam...