Noah and the Whale słucham każdego dnia.
Now I am older
Zamiast słońca jest deszcz, zamiast lodów czekoladowych - sernik, zamiast fontanny di Trevi - Manufaktura, zamiast Rzymu - Łódź.
Dziękuję!
Dziękuję!
Send me a son
Wielkimi krokami zbliża się ten dzień w roku. Jeszcze będąc w Indiach, obiecałam sobie, że tegoroczne urodziny wynagrodzą mi marność lat poprzednich. Leżąc w hamaku na Havelock Island zapisałam w notesie:
Tęsknota za Wiecznym Miastem towarzyszy mi od miesięcy, jeśli nie od lat. Właściwie od momentu, gdy prawie 5 lat temu wsiadłam do samolotu i zostawiłam Rzym , gdzieś 11 tysięcy kilometrów pode mną (...) Pragnęłam powrócić tam z kimś kogo kocham. Wspólnie zgubić się w labiryncie rzymskich uliczek i odnaleźć się trzymając się za ręce. (...) Teraz postanowiłam tam wrócić. Usiąść przy fontannie di Trevi i zjeść czekoladowe lody, śmiejąc się do słońca. Chcę pojechać w moje urodziny. Spędzić i celebrować 23 rok życia nad Tybrem.
Oczywiście życie zweryfikowało moje plany za mnie. Biletów nie kupiłam, a Warszawa i jej problemy od miesiąca trzymają mnie tu bardzo mocno. Nie będzie więc kolacji na Zatybrzu. Żałuję, jestem zła na siebie i na to wszystko co teraz się dzieje i na co nie mam wpływu. Wydaje mi się, że nici również z jakiegokolwiek innego wyjazdu. Potencjalni współtowarzysze podróży zniknęli z horyzontu. Bo samotna autostopowa podróż do Lizbony, Budapesztu czy Paryża nie jest najlepszym pomysłem. A może nie jest najbezpieczniejszym? Nie zdecyduje się jechać samotnie, dalej niż do Wrocławia. Jestem nierozsądna, ale nie aż tak.
Nie umiem jednak znieść myśli, że będę musiała siedzieć w Warszawie, aż do przyszłego roku. Pragnę najbardziej gdzieś stąd uciec. Nie być tu. Odetchnąć.
Mam tylko jedno życzenie urodzinowe. Tego jednego dnia zapomnieć. Być tam, a nie tu. Skoro nie Rzym, wystarczyłoby polskie morze, Kraków, Toruń. Cokolwiek. Mam też drugie, trudniejsze do spełnienia - być ważna.
Chciałabym wypić wino mocząc nogi w Bałtyku. Albo zjeść kolację przygotowaną specjalnie dla mnie. A najlepiej jedno i drugie. Śmiać się. Popłakać. Być zaskoczoną. To byłby najpiękniejszy prezent.
Minimalizacja potrzeb. Tego ostatnio uczę się każdego dnia.
I mój ulubiony fragment Suburbs, bardzo celny:
So can you understand?
Why I want a daughter while I'm still young
I wanna hold her hand
And show her some beauty
Before this damage is done
But if it's too much to ask, it's too much to ask
Then send me a son
Raindrops keep falling
Czy mówiłam już, że lubię burze? I się ich boję?
Lubię być wtedy sama w domu, choć w środku po cichu marzę o towarzystwie. Leżę cicho na łóżku i nasłuchuję. Krople deszczu uderzają w metalowy parapet za oknem. Niebo grzmi rozzłoszczone duchotą całego dnia. Przez odsłonięte okna widzę przecinające czarne niebo błyskawice. Myślę, zastanawiam się. Samotność w takiej chwili lekko łaskocze moje palce u stóp. Wtedy myślę, że chciałabym milczeć z głową na ramieniu, czując znajomy zapach. Poczuć się bezpiecznie. Nasłuchiwać bicia serca, zamiast deszczu za oknem.
Chwilę potem dopada mnie też poczucie kompletnego zobojętnienia. Jakby nic nie miało sensu ani znaczenia. Nie mam ochoty na cokolwiek. Na śmiech, na łzy, na rozmowy, ani na krzyki, na muzykę i na ciszę. Wszystko jest mi tak bezkreśnie obojętne. Nienawidzę tego stanu. Jestem wtedy bezradna wobec samej siebie. Wolę już krzyczeć, złościć się. Uczucia uzewnętrznione czynią nas ludźmi aktywnymi, sunącymi na przód. Obojętność sprawia, że trwamy w tym samym punkcie.
Leżę na wznak, z głową na czerwonej poduszce. Jest mi zimno. Naga skóra jest spięta i pokryta gęsią skórką. Oddycham głośno. Jestem sama ze sobą, ze swoimi myślami. Czuję zapach deszczu, powietrze jest ciężkie, przesycone emocjami. Zamykam oczy. Chcę zasnąć.
Subskrybuj:
Posty (Atom)