It felt so right

Wszystko się wali i pali, a ja mam wrażenie jakbym była kompletnie ponad tym. Nie jestem oczywiście ze stali i mam swoje chwile słabości. Ale jednocześnie dawno nie czułam się tak dobrze. Jakby każdy kolejny problem nie miał już znaczenia. Chyba się uodporniłam na pecha i mam głęboko w nosie co się jeszcze posypie. Trochę to niepokojące, bo fizycznie ledwo daję radę, a w środku roznoszą mnie pokłady energii. Nie mogę nacieszyć się słońcem, zielonymi drzewami, rowerem. Nie mogę przestać się śmiać. Ciągle gdzieś się spieszę, wszędzie mnie pełno. Ta intensyfikacja działań dobrze wpływa na samopoczucie. I bliscy ludzie dookoła, którzy są dokładnie wtedy, gdy powinni. Przestałam planować cokolwiek. Mieszkanie, praca, studia, zdrowie. Żyję z dnia na dzień i liczę, że wszystko jakoś się ułoży. A jak nie, to zawsze mogę coś wymyślić. 

Takie dni, jak ten utwierdzają mnie tylko w przekonaniu, że nigdy nie jest tak źle, jakby się mogło wydawać. Wprawiono mnie w absolutnie błogi stan  relaksu i odprężenia. Dziś spędziłam najlepsze popołudnie w tym roku. Koc, zielona trawa, długa rozmowa, Wisła, nagie plecy w słońcu, książki , naleśniki z truskawkami i bitą śmietaną, muzyka w tle i zimne(!) białe wino.

Dziękuję.


1 komentarz:

  1. Kochana nie przejmuj się tym stanem, ciesz się nim. Wiesz ile osób nie potrafi mieć wszystkiego w D... A to wielka sztuka. Pamiętam jak wiele lat temu rozświetlałaś mój mały świat... rozświetlaj go dalej i nie przejmuj się tym co trzeba a co nie i tak Jest Ten który ma plan a my tylko możemy się z tym zgodzić lub zbuntować... Bogusia

    OdpowiedzUsuń