Od powrotu do Polski chodzi za mną Nosowska z Boje się o nas.
Od powrotu do Polski sporo myślę o przyszłości, ale nie planuję.
Od powrotu do Polski dużo jem. Przytyłam.
Od powrotu do Polski nie jem jajek.
Od powrotu do Polski dużo chodzę..
Od powrotu do Polski ciągle otaczają mnie ludzie. Nie jestem sama.
Od powrotu do Polski unikam pewnych miejsc, nie słucham pewnych piosenek.
Od powrotu do Polski ciągle rozmawiam. Mówię bezustannie.
Od powrotu do Polski śmieję się do słońca.
Od powrotu do Polski staram się zapominać, zmieniać.
Od powrotu do Polski zmieniam przyzwyczajenia.
Od powrotu do Polski piekę ciasta, ciasteczka, babeczki.
Od powrotu do Polski dużo czytam. To co wpadnie mi w ręce. Książki, gazety, stare notatki. Uświadamiam sobie jak ważne jest pisanie. Staram się pisać więcej. Notować każdy stan umysłu, zamrażać na papierze chwile. Bo otwierając notes sprzed trzech lat, czytając napisane od niechcenia zdania, przenoszę się w czasie. Już wyblakłe wspomnienia nabierają kolorów i ostrości. Wracają zapomniane uczucia.
30 grudnia 2008 roku
Chodzimy po mieście na pozór bez celu. Przemierzamy kolejne metry. Mijamy ulice, sklepy, witryny, ludzi spieszących się do dnia codziennego. Przemieszczamy się z punktu do punktu nieustannie, bez świadomości ich istnienia. Marzną nam stopy i ręce, pociągamy nosami, a gardła pieką od zimnych kryształków powietrza wpadającego do ust. Wargi mamy spierzchnięte, a myśli niepoukładane i zmierzwione. Idziemy przed siebie, krok za krokiem, razem ku nieznanemu. Czasem stajemy, siadamy gdzieś, gdzie jest cicho. Wypijamy herbatę, by chwilę potem wstać i ruszyć do miejsca, którego nie znamy. Rozmawiamy i milczymy. Idziemy. Czasem trzymamy się za ręce, czasem wsiadamy do autobusu. Nieustannie gubiąc chwile w zakamarkach warszawskich ulic. Chłoniemy rzeczywistość, która mija nas niemal niezauważona. Czasem zatrzymujemy się, by na siebie spojrzeć, sprawdzić czy to jest "naprawdę", by za moment ruszyć przed siebie i powitać kolejny krok. Krok zrobiony od niechcenia w kierunku nieokreślonego jeszcze celu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz