Jest mi tu i teraz bardzo źle. Pragnę zapomnieć. Muszę odetchnąć powietrzem przesyconym zapachami podróży, zmierzania przed siebie bez określonego celu. Marzę o słońcu, długich i wyczerpujących drogach, morskiej wodzie. Duszę się w szarości, beznadziei i kłopotach, od których w Warszawie nie mam gdzie uciec.
*zdjęcie z autostopowej podróży do Maroka, 2009
Potrzebuję oddechu. Wolności, którą daje bycie w drodze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz